Loading...

De Ring


Benjamin is met mama, Sofie en Avi op het strand. Toen Benjamin en Avi uit school kwamen, stond mama bij het schoolplein al te wachten. De grote groene auto zat tjokvol met allemaal strandspullen: zwembroeken, emmers, schepjes, krentenbollen, drinken...

Nu zijn Benjamin en Avi net terug uit zee. Sofie zit met een emmer op haar hoofd in zichzelf liedjes te zingen en mama probeert het zand van haar krentenbol af te kloppen. Ze moppert een beetje. Mama houdt eigenlijk helemaal niet van het strand.

“Mam, mogen we nog een ijsje?” vraagt Benjamin.

Met gefronste wenkbrauwen kijkt mama hem aan, “Een ijsje? Nee, natuurlijk niet. Je hebt net een ijsje op!”

“Ja maar, mam...”

“Nee, Benjamin,” geïrriteerd schudt mama nog eens met haar krentenbol, “Ik wil er niks meer over horen.”

“Ik mag ook nooit wat van m’n moeder,” zegt Benjamin boos als hij met Avi wegloopt. Ze gaan weer terug naar de zee om schelpen te zoeken.

“We hadden een tweede ijsje makkelijk op gekund,” vindt Avi ook. Ze lopen langs de rand van het water en duwen met hun tenen het zand en de schelpen opzij, om te kijken of er iets bijzonders tussen zit. Dan ziet Benjamin plotseling iets glimmen.

“Hee, moet je kijken!”

De zee spoelt het zand van het glimmende ding af en Benjamin raapt het op. Het is een ring.

“Wauw!” zegt Avi, “Je hebt gewoon een schat gevonden! Zou het echt goud zijn?”

“Ik weet het niet, hoe zie je dat?”

Benjamin draait de ring rond in zijn hand. Er zit een diamantje op. Het schittert in het zonlicht.

“Kom, we gaan hem aan m’n moeder laten zie...”

Opeens schrikken ze van een dikke dame die met zwaaiende armen op hen af komt rennen.

“Helmut! Helmut!”

Hijgend stopt ze vlak voor Benjamins neus. Ze kijkt naar de ring en begint bijna te huilen.

“Helmut!” roept ze weer. Nu zien Benjamin en Avi dat er een meneer met een rood hoofd en een zonnehoedje op achter haar aan komt rennen.

“Helmut! Die Kinder haben mein Ring gefunden! Ach, liebe, liebe Kinder!”

En voor ze het weten, slaat ze haar grote armen om Benjamin en Avi heen en geeft ze een dikke knuffel.

“Wat is er allemaal aan de hand?”

Mama komt bij ze staan, met Sofie op de arm. De dikke mevrouw begint direct een heel verhaal, maar Benjamin verstaat er niks van. Waar zou ze vandaan komen? Tot zijn grote verbazing lijkt mama het wel te verstaan, en begint ze nog terug te praten ook.

“Ik wist niet dat jouw moeder zo goed Duits spreekt,” fluistert Avi.

“Ik ook niet,” fluistert Benjamin terug.

Mama draait zich naar hen toe, “Nou, goed gedaan jongens. Deze mevrouw was haar trouwring kwijt geraakt, en jullie hebben hem weer gevonden.”

Meneer Helmut zegt iets tegen mama. Die begint te lachen en zegt: “Aber natürlich!”

“Mevrouw is heel blij dat ze haar ring weer terug heeft,” zegt ze dan tegen Benjamin en Avi, “En ze wil jullie graag bedanken. Ze vroeg zich af of jullie misschien trek hebben in een ijsje...”

Natuurlijk hebben ze daar trek in! Samen met Helmut lopen ze naar de ijskraam. Ze mogen drie smaken kiezen en krijgen er ook nog slagroom op. Daarna bedanken ze, zoals mama het ze net geleerd heeft.

“Danke schön!”
Zo stoer, ze spreken gewoon Duits!

© Copyright 2017 Benjamin Bengel

Follow on Bloglovin


Over de schrijver

Margriet van der Goot

Margriet (1980) is schrijfster, webwinkeleigenaar en ex-verloskundige. Ze worstelt zich afwisselend vrolijk, gefrustreerd, zuchtend en soms zachtjes huilend door het bijna-fulltime huismoederschap heen, niet gehinderd door een enorm gebrek aan huishoudelijk talent. Tussen de bedrijven door maakt ze zich druk over feminisme, spelfouten in de krant en alle roze ellende die je als meisjesmoeder opgedrongen krijgt. Ze doet niet aan perfectionisme of superfoods, wel aan Agatha Christie en Dolly Parton.

Margriet woont met haar man, dochter en Franse bulldog Leo in de Randstad. Blog: http://maggiespen.wordpress.com/



Volg ons op

Follow on Bloglovin

Betaalopties

Betalen via iDEAL  Betalen met uw Mister Cash account  Betalen met uw creditkaart of met uw PayPal account  Betalen via bankoverschrijving