Loading...

Op Vakantie


Het is de eerste dag van de vakantie en Benjamin vindt er niks aan. Ze zijn heel vroeg opgestaan omdat ze op tijd weg moeten. Buiten staat de grote, groene auto van mama. Bijna alles zit er al in.

“Ik kan niet geloven dat we nu alwéér met die oude bak op vakantie gaan,” moppert papa, “Zometeen krijgen we nog pech.”

Maar hij ziet ook wel dat ze niet met al hun spullen in zijn eigen kleine autootje passen.

Nu is mama druk bezig de laatste spullen te pakken. Ze loopt steeds heen en weer naar boven en naar de schuur. Ze is al een paar keer de kamer binnen gelopen terwijl ze zei: “Wat kwam ik nou ook alweer doen?”

En ze heeft de schuur al overhoop gehaald op zoek naar het luchtbed, totdat papa zei dat het op zolder lag. Door de openstaande deur van de schuur ziet Benjamin dat mama de rommel nog niet heeft opgeruimd.

Benjamin heeft zo zijn eigen problemen. Hij is net al boos geworden op papa omdat die zei dat Benjamin zijn grote legokist niet mee mag. En nu krijgt hij geen cornflakes, omdat de melk al op is.

“Je eet maar een krentenbol,” zegt papa. “Ik lust geen krentenbol!”

Papa slaakt een diepe zucht, “Dan eet je maar niks. Of je neemt een mars, het kan mij niks schelen.”

Snel grijpt Benjamin in de la. Een mars, dat is boffen! Hij eet ‘m op de gang op. Hij toch bang dat papa zich nog bedenkt. Dan komt mama de trap af.

“Hoe kom jij aan die mars?”

“Mocht van papa,” zegt Benjamin met volle mond.

Mama trekt even haar wenkbrauwen op.

“Ach, laat ook maar,” zegt ze en verdwijnt weer in de kamer.

Als Benjamin even later de keuken binnen komt, zit Sofie met een boos gezicht in de kinderstoel. Ze zet het op een brullen.

“Vrouw de Wiiiiit...!” huilt ze.
“Mevrouw de Wit zit al in de koffer,” zegt mama.
Mevrouw de Wit is Sofies knuffelkonijn.
“Want als we ‘m vergeten,” gaat mama verder, “Hebben we een probleem.”

Benjamin vindt dat ze nu al een probleem hebben. Sofie huilt en krijst en slaat met haar vuistjes op de tafel.

“Wiiiiit...!” schreeuwt ze.

Benjamin stopt zijn vingers in zijn oren.

“Hou je mond!” roept hij boven het geschreeuw uit.

“Ik kan anders wel even kijken of ik ‘m kan vinden...” zegt mama aarzelend.

Woef! zegt Boet.

“Wiiiiit...!” gilt Sofie.

“HEE!” roept papa dan opeens. Ze zijn meteen allemaal stil, want papa roept anders nooit.

“Het is afgelopen,” zegt hij boos, “Ik ben het helemaal zat.” Hij kijkt op zijn horloge.

“Over twintig minuten moeten we weg,” zegt hij, “En het is hier één grote bende. Zo gaat het niet. Benjamin, jij gaat mij helpen de auto verder in te pakken.”

“Ja maar...” begint Benjamin.

“Niks ja maar,” zegt papa, “Jij gaat mij helpen. En als je het goed doet, mag je alle ruimte die over is vullen met lego.”

Dat is een goede deal! Benjamin staat al bij de deur.
“Sofie mag tot we weggaan het thuiswinkelenkanaal kijken,” gaat papa verder. “Jaaa!” roept Sofie. Ze vindt reclames veel leuker dan tekenfilms.
“En geen gebrul,” zegt papa streng.
“Ja!” zegt Sofie.
Papa draait zich naar mama.
“Hebben we de portemonnees, sleutels en telefoons?”
“Ja,” zegt mama.

“Mooi,” zegt papa, “Dan hebben we bij deze alles. En wat we vergeten zijn kunnen we kopen. Nu alleen hier nog even een beetje opruimen. Kom op jongens, bijna vakantie!”

Daarna gaat alles heel snel.

Sofie, die nooit overdag tv mag kijken, zit nu met open mond op de bank. Ze is Mevrouw de Wit helemaal vergeten.

Mama maakt de keuken aan kant. Daarna gooit ze alle rommel op een hoop in de schuur, en doet de deur op slot. Niemand die het ziet.

Boet heeft door dat hij niet in de weg moet lopen en ligt stilletjes in zijn mand.

En papa en Benjamin proppen alle vakantiespullen in de oude, groene auto. Als alles er in zit, is er in de achterbak nog precies genoeg ruimte voor een schoenendoos met lego.

Na een half uur zitten ze allemaal in de auto en rijden ze de straat uit. Niet helemaal op tijd, maar wel bijna.

“Goed gedaan, jongens,” zegt papa, “Nu zijn we eindelijk op vakantie. Hebben we er zin in?”

“Ja!” roepen ze allemaal.
Dan voelt Benjamin zijn maag knorren.
“Mag ik een krentenbol?” vraagt hij.
Mama kijkt in haar tas.
“Ik denk dat we die vergeten zijn,” zegt ze beteuterd, “Wil je anders een mars?” Nu weet Benjamin het zeker: dit wordt de beste vakantie ooit! 

© Copyright 2018 Benjamin Bengel

Follow on Bloglovin


Over de schrijver

Margriet van der Goot

Margriet (1980) is schrijfster, webwinkeleigenaar en ex-verloskundige. Ze worstelt zich afwisselend vrolijk, gefrustreerd, zuchtend en soms zachtjes huilend door het bijna-fulltime huismoederschap heen, niet gehinderd door een enorm gebrek aan huishoudelijk talent. Tussen de bedrijven door maakt ze zich druk over feminisme, spelfouten in de krant en alle roze ellende die je als meisjesmoeder opgedrongen krijgt. Ze doet niet aan perfectionisme of superfoods, wel aan Agatha Christie en Dolly Parton.

Margriet woont met haar man, dochter en Franse bulldog Leo in de Randstad. Blog: http://maggiespen.wordpress.com/



Volg ons op

Follow on Bloglovin

Betaalopties

Betalen via iDEAL  Betalen met uw Mister Cash account  Betalen met uw creditkaart of met uw PayPal account  Betalen via bankoverschrijving