Loading...

Buitenstaander

Daar sta je dan met je goede gedrag.

Toen Sanne mij vorig jaar vroeg of ik voor dit blog maandelijks een column wilde schrijven over kinderen, vonden we dat allebei hilarisch. Ik was als enige in mijn familie- en vriendenkring kinderloos, heb eerlijk gezegd ook nooit zoveel op gehad met andermans kinderen en zag met lede ogen aan hoe vrouwen in mijn omgeving veranderden in weekhartige moederdieren. Sannes idee was dat ik als buitenstaander zou schrijven over wat mij opviel aan de kindercultuur om mij heen. We gniffelden boven ons kopje thee en met een licht boosaardig genoegen pende ik mijn eerste column, over mijn irritatie over andermans bemoeienis met mijn kinderloosheid.

En toen was ik zwanger.

Tot zo ver de mening van de objectieve buitenstaander.

„Hoe moet dat nu met die column, San?” vroeg ik ietwat wanhopig.

Sanne, die de hele gang van zaken voornamelijk heel grappig vond en bovendien één van de meest nuchtere moeders is die ik ken, zag geen probleem.

„Iets zegt me dat je ook nu niet zult veranderen in een bakfietsmoeder die het alleen maar over spuugdoekjes kan hebben. En als dat wel zo is, ga ik je slaan.” 

Echte vriendschap.

Maar ze had gelijk. Hoewel ik wel een bakfiets wil, want dat lijkt me gewoon enorm praktisch, maar dat terzijde.

Nu ik bijna op de helft van mijn zwangerschap ben, verbaas ik me zo mogelijk nog meer over het hele kindergebeuren dan daarvoor. Hoe vind je ooit je weg in het oerwoud van het geboortekaartjesaanbod? Waarom zijn zwangerschapsbh’s zo lelijk? Waarom zijn er bijna geen unisex babysokken te krijgen? Waarom hangen zwangerschapsdagboeken aan elkaar van bloemetjes, kwaaltjes, babytjes en verkleinwoordjes in het algemeen (ik hou het mijne bij in een agenda van de Hema)? En wat moet ik doen als ik zometeen, ondanks mezelf, ook een weekdier word? Behalve die mep van Sanne is er geen remedie.

Vooralsnog voel ik me dus nog steeds een buitenstaander. Ik hijs me mopperend in zo’n vreselijke bh (die overigens wel lekker zit) en zoek de romantiek in het vinden van een retro kinderwagen en het met mijn moeder uitzoeken van mijn eigen, door haar liefdevol bewaarde en nu weer fris gewassen, babykleertjes uit 1980.  

Dit kleintje is heel, heel erg welkom. 

Maar ik snap er nog steeds helemaal niks van.

© Copyright 2019 Benjamin Bengel

Follow on Bloglovin


Over de schrijver

Margriet van der Goot

Margriet (1980) is schrijfster, webwinkeleigenaar en ex-verloskundige. Ze worstelt zich afwisselend vrolijk, gefrustreerd, zuchtend en soms zachtjes huilend door het bijna-fulltime huismoederschap heen, niet gehinderd door een enorm gebrek aan huishoudelijk talent. Tussen de bedrijven door maakt ze zich druk over feminisme, spelfouten in de krant en alle roze ellende die je als meisjesmoeder opgedrongen krijgt. Ze doet niet aan perfectionisme of superfoods, wel aan Agatha Christie en Dolly Parton.

Margriet woont met haar man, dochter en Franse bulldog Leo in de Randstad. Blog: http://maggiespen.wordpress.com/



Volg ons op

Follow on Bloglovin

Betaalopties

Betalen via iDEAL  Betalen met uw Mister Cash account  Betalen met uw creditkaart of met uw PayPal account  Betalen via bankoverschrijving