Loading...

Spijkerbroek


Laatst had de baby des huizes vanwege plotselinge, niet te stuiten groei een nieuwe spijkerbroek nodig, dus ik toog naar de textieldiscounter om de hoek. Ik vond meteen wat ik zocht: een lekkere, soepele spijkerbroek met een zachte, warme voering. Maar op de jongensafdeling. Omdat ik weet dat mijn aversie tegen alles wat overdreven meisjesachtig is soms wat extreme vormen aanneemt, besloot ik de beroerdste niet te zijn en de meisjesvariant te kopen. Ze is een meisje, tenslotte.

Helaas.

Op de meisjesafdeling hingen geen zachte, warme spijkerbroekjes. Meisjes dragen strakke treggings zonder voering, en rokjes met ruches. Verbolgen over zoveel onrecht begon ik bijna te stampvoeten. Medewinkelaars zullen zich wel afgevraagd hebben wie die vrouw was die zo aggressief in de bak met sokken aan het graaien was terwijl ze dingen mompelde als "seksisme", "pornocultuur" en "begint het nu al".

Ik heb natuurlijk gewoon de jongensbroek gekocht, en die voldoet prima. Maar het gaat om het idee.

Anders dan wat sommigen denken, heb ik niks tegen roze. Ik ben dol op roze! En op meisjesachtig. Maar het is lastig om leuke meisjeskleding te vinden die niet meteen in hysterische overdrive gaat, of zich verliest in stompzinnige stereotypen. Misschien ben ik zuur en vervelend, maar ik wil niet dat mijn dochtertje van negen maanden een shirt aanheeft waar 'Diva' op staat, of 'Little Princess', of, helaas echt gezien, 'I'm Hot'. Waarschijnlijk vinden anderen dat schattig en hilarisch, ik vind het sneu en seksistisch. Net als dat de broeken dus, ook al in maatje 68, lekker strak moeten zitten als je een meisje bent. Is las laatst dat tegenwoordig kinderen al op hun vijfde bezig zijn met hun uiterlijk en gewicht en begrijp nu dus ook waar dat door komt. Nog geen jaar op de wereld en het wordt je al aangepraat.

Maar het is niet altijd makkelijk om vast te houden aan je principes, omdat de stereotyperingen zo extreem zijn. Totaal onbelangrijk, maar ik kon een keer kiezen uit een slab met een roze kroontje en één met een blauwe sportwagen. Omdat je dan toch niet de sportwagen wilt nemen, want dat staat ook weer zo kijk-mij-eens-jongenskleding-voor-mijn-meisje-kopen, kom je uiteindelijk toch met dat prinsessenkroontje thuis. Bij ieder bordje pap zit het me dwars.

Het meisje zal het natuurlijk worst wezen, en ik geniet daarvan zo lang als het duurt. Ondertussen maak ik m'n borst alvast nat voor alle prinsessenplaymobil, glitterschoenen en peuterlippenstift die hoogstwaarschijnlijk in de toekomst wel komen gaat. Het laatste woord is hier nog niet over gesproken. 

© Copyright 2017 Benjamin Bengel

Follow on Bloglovin


Over de schrijver

Margriet van der Goot

Margriet (1980) is schrijfster, webwinkeleigenaar en ex-verloskundige. Ze worstelt zich afwisselend vrolijk, gefrustreerd, zuchtend en soms zachtjes huilend door het bijna-fulltime huismoederschap heen, niet gehinderd door een enorm gebrek aan huishoudelijk talent. Tussen de bedrijven door maakt ze zich druk over feminisme, spelfouten in de krant en alle roze ellende die je als meisjesmoeder opgedrongen krijgt. Ze doet niet aan perfectionisme of superfoods, wel aan Agatha Christie en Dolly Parton.

Margriet woont met haar man, dochter en Franse bulldog Leo in de Randstad. Blog: http://maggiespen.wordpress.com/



Volg ons op

Follow on Bloglovin

Betaalopties

Betalen via iDEAL  Betalen met uw Mister Cash account  Betalen met uw creditkaart of met uw PayPal account  Betalen via bankoverschrijving